خانبابا بیانی
(تو 1288 ش)، نویسنده و استاد دانشگاه. در همدان متولد شد. تحصیلات متوسطه و عالى خود را در مدارس درالفنون و دارالمعلمین عالى به پایان رسانید. سپس براى تكمیل معلومات به اروپا رفت و موفق به اخذ گواهینامه دكتراى تاریخ از دانشگاه سوربن پاریس شد. بیانى از سال 1316 ش در دانشكدهى ادبیات و دانشسراى عالى، مدیریت كل نگارش وزارت فرهنگ، ریاست دانشكدهى ادبیات و دانشگاه تبریز، مدیریت كل دانشگاه تهران، معاونت نخستوزیرى و سرپرستى ادارهى كل تبلیغات و انتشارات، نمایندگى مجلس سنا، عضو شوراى عالى فرهنگ و پیشاهنگى خدمت كرده است. آثار او از ترجمه و تألیف بدین قرار است: «روابط سیاسى ایران با دولتهاى غرب اروپا در زمان صفویه»، به زبان فرانسه؛ «تاریخ مغول»؛ «تاریخ ایران از آغاز اسلام تا ظهور سلسله پهلوى و تاریخ اروپا از پطر اول تا بیسمارك»؛ «تاریخ دیپلماسى ایران»؛ «توسعهى كتابخانههاى عمومى»؛ «تارخى ژول مازارن صدر اعظم فرانسه»؛ «تاریخ عمومى»، در دو جلد؛ «تفوق و برترى اسپانیا»؛ «نهضتهاى ایران بعد از اسلام»؛ «تاریخ اسلام»؛ «تاریخ ایران»؛ «مجمعالتواریخ سلطانى»؛ «موسیقى در زمان ساسانیان».[1]
متولد 1288 در همدان. تحصیلات متوسطه را در دارالفنون و تحصیلات عالى را در دارالمعلمین عالى در رشتهى تاریخ به پایان رسانید، سپس از طرف دولت براى ادامهى تحصیلات عازم اروپا شد. پس از پنج سال اقامت در پاریس، از دانشگاه سوربن دكتراى تاریخ دریافت كرد. در 1316 با عنوان دانشیارى در دانشكدهى ادبیات و دانشسراى عالى به تدریس اشتغال ورزید و مدتى نیز در دانشكدههاى حقوق و هنرهاى زیبا و معقول و منقول به تدریس مشغول بود. در 1321 به درجهى استادى رسید و ضمن تدریس مشاغلى را نیز تصدى كرده است كه عبارتند از: معاونت دانشكدهى ادبیات و دانشسراى عالى، مدیركلى نگارش وزارت فرهنگ، ریاست دانشكدهى ادبیات تبریز، ریاست دانشگاه آذربایجان، مدیركلى دانشگاه تهران، معاونت نخستوزیر و ریاست ادارهى كل تبلیغات و انتشارات، ریاست دانشكدهى ادبیات و علوم انسانى دانشگاه تهران، ریاست دانشسراى عالى. در دورهى دوم مجلس سنا از طرف مردم همدان به سناتورى انتخاب شد. بعد از خاتمهى سنا به معاونت دانشگاه تهران منصوب شد. در رشتهى خود داراى تألیفاتى است كه تاكنون چند جلد از آنها به چاپ رسیده است. او از اساتید بىسر و صداى دانشگاه تهران بود و در رشتهى تخصصى خود بسیار متبحر بود. وى داماد دكتر مهدى ملكزاده سناتور و فرزند ملكالمتكلمین بود. همسر او به نام خانم ملكه ملكزاده و دختران او به نام شیرین بیانى و نوشین بیانى و دامادهاى او همه استاد دانشگاه و از خادمین علم و فرهنگ بودهاند. دكتر بیانى پس از بازنشستگى، براى تشكیل آرشیو به وزارت امور خارجه دعوت شد و ضمن چند سال زحمت، آرشیو مجهز و منظمى بنیانگذارى كرد. در سال 1377 در تهران درگذشت.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
